På tide å ta grep om kommunereforma

Av Anne Karin Hamre, Publisert torsdag 5. februar 2015

Kommunereforma er no i full gang over heile landet. Her i fylket har det i haust vore mange samlingar med informasjon og diskusjon om reforma, både i felles formannskapsmøte og i dei enkelte kommunestyra. No går vi inn i ein ny og krevjande fase. Kommunane er i ferd med å gjere vedtak om kven dei skal utgreie samanslåing med, og så kjem prosessen med å utgreie korleis to, fem eller ni kan sameinast til ein kommune.

Det er ei rad vanskelege spørsmål som skal vurderast. Korleis kan tenestetilbodet organiserast i ein større kommune? I kor stor grad kan ein spreie funksjonar mellom dei gamle kommunesentra? Korleis sikre det lokalpolitiske engasjementet i ein større kommune med større avstandar? Er det aktuelt med kommunedels- eller grendeutval, og kva oppgåver og mynde skal dei i tilfelle ha? Korleis involvere medarbeidarar og tillitsvalde i prosessane? Kva skal namnet på den nye kommunen vere? Vegen mot ein ny kommune er ein rettleiar med aktuelle spørsmål og råd i arbeidet med å vurdere kommunesamanslåing.

Det er vanskeleg å sjå føre seg korleis min kommune vil bli om 50 år. Det er naturleg å vere oppteken av kva ein har i dag og kva ein vil misse ved ei kommunesamanslåing. Ofte er det mindre diskusjonar om fordelane ved ei samanslåing. Kommunar har ulike styrkar. Nabokommunar kan ha ulik folketalsutvikling, skilnader i inntekter og ulikt næringsgrunnlag. Kan det tenkjast at gevinstane ved å slå seg i hop og kople dei sterke sidene til ulike kommunar er større enn ulempene ved ei samanslåing? Kan ein ny kommune verte meir attraktiv for tilflyttarar og næringsliv og ei betre motvekt mot utflytting og sentralisering?

Nokre av kommunane våre har valt å gå breitt ut med mange moglege samanslåingsalternativ. Vårt råd til kommunane med mange ulike alternativ, er å raskt få avklart om dei andre kommunane er interesserte i å gå vidare med forpliktande utgreiingar saman med dei. Fleire enn to alternativ vert krevjande å utgreie, og er ikkje tilrådeleg.

Fleire regionar har engasjert ein prosjektleiar for det felles utgreiingsarbeidet. Samstundes inneber kommunereforma ein stor jobb for kvar kommune, som det må setjast av ressursar til. Ikkje minst med tanke på alle som skal involverast i prosessane framover; innbyggjarane, næringslivet, medarbeidarar og tillitsvalde. Fleire kommunar planlegg no folkemøte om reforma, og det er viktig at folk engasjerer seg i debatten om framtida til kommunen sin.

Fylkesmannen si rolle er å vere tilretteleggjar for kommunereform-arbeidet i fylka. Vi skal bidra med råd og rettleiing, men det er kommunane som eig og skal gjennomføre prosessane. No er det tid for å ta eigarskap og syne leiarskap.

Melding av feil gir læring

Av Per Steinar Stensland, Publisert måndag 6. februar 2012

All helseteneste må utvikle ein meldekultur. Ei ny regelendring vil gjere dette lettare.

Uønskte hendingar

er ein del av praktisk medisinsk arbeid. Det er knapt mogeleg å fjerne dei heilt, men vi må lære av dei for å redusere førekomst og uønskte konsekvensar.  Studiar tyder på at uønskte hendingar førekjem ved 4–10 % av alle sjukehusinnleggingar, og at ca. 13 % av desse hendingane fører til døden. Ein kan dele uønskte hendingar i systemfeil, som er hyppigast, menneskelege feil og hendelege uhell, jamvel om grensene ikkje alltid er klåre.

Pasienttryggleik

har fått aukande internasjonal merksemd. Jamvel om meldesystem ikkje kan gi noko komplett bilete av risiko for pasientskade, trur ein likevel rapportering av feil er eit sentralt verkemiddel for å avdekke tryggleiksproblem.

I 1992 fekk vi meldeordning til Helsetilsynet for uønskte hendingar i sjukehus. Det er eit leiaransvar å sikre slik rapportering. Ein prinsipiell utfordring ved denne meldeordninga er at den har læring som hovudmål, samtidig som den er knytt til tilsynet sitt sanksjonssystem . Den som meldar kan teoretisk verte straffa for det. Dette er i strid med internasjonal kunnskap om lærings- og rapporteringssystem og det bidreg truleg til låge meldetal i Norge. Tilrådingane går ut på at meldesystema må etablerast i eit ikkje-straffande miljø. Ein tilrår også at dei mindre alvorlege hendingane vert behandla konfidensielt der det er mogeleg. Avdelingane som har vist størst reduksjon av feil i Norge, har utvikla ein slik meldekultur.

Ny ordning

Frå 1. juli 2012 skal difor meldingar om feil i sjukehus ikkje gå til Fylkeslegen, men til Kunnskapssenteret i Helsedirektoratet. Ved å legge meldeordninga hit, vil informasjonen i meldingane berre kunne brukast til å kartlegge risiko for og årsaker til at skader oppstår. Formålet vil være å førebygge skade. Ein venter at talet på meldingar vil auke.

I Helse Førde har tala på meldingar auka monaleg dei siste åra. Eg les dette som indikasjon på utvikling av kvalitetsarbeidet.

Fylket treng ein snuoperasjon i omsorgssektoren

Av Per Steinar Stensland, Publisert onsdag 24. august 2011

Tal sjukeheimsplassar i Sogn og Fjordane har gått tilbake frå 1200 til knapt 1100, syner rapportering frå kommunane i perioden 2004 til 2010. I den same perioden har talet omsorgsbustader auka frå knapt 700 til 750, men dei siste fire åra har det ikkje vore nokon auke. Utviklinga stemmer dårleg med regjeringas tiltak for å styrkje omsorgstenesta. Omsorgsplan 2015 seier nemleg at landet skal ha 12 000 nye heildøgns omsorgsplassar og 12 000 nye årsverk i den kommunale helse- og omsorgssektoren innan 2015. 12 000 nye plassar og årsverk over ein femårs periode på landsplan tilsvarar ca. 50 årleg i Sogn og Fjordane.

I staden for å auke tal heildøgns omsorgsbustadar har vi hatt ein reell tilbakegang i fylket vårt. Mange kommunar har riktig nok planar om utbygging av omsorgsplassar, men det vil undre mange at utviklinga har vore negativ over ein lengre periode. Alminneleg retorikk går ut på at tilboda stadig vert betre. Jamvel om heimetenester vert utbygd, kan vi neppe seie at desse tala gir inntrykk av at kommunane har satsa tilfredsstillande på dette feltet.

Tal omsorgsplassar og tal årsverk er sentrale indikatorar for kommunane si måloppnåing i omsorgssektoren, og tala på årsverk i pleie og omsorg er heldigvis meir positive. Det har vore ein jamn vekst i årsverk frå 2007 til 2010. Det siste året har veksten vore godt over måltalet.
Men det kan sjå ut til at kommunane har problem med å fylle sektoren med personell som har relevant fagutdanning. Dei fleste kommunane har fallande andel årsverk med fagutdanning i brukarretta teneste, og dette gjeld også for fylket som heilskap. Ved inngangen til ei samhandlingsreform der kommunane skal ta på seg fleire og meir komplekse helse- og omsorgsoppgåver, gir dette eit utfordrande utgangspunkt.

Mangelen på tilsette fagfolk gjeld også legar. Talet legetimar per veke per bebuar i sjukeheim var meint å skulle auke med 50 % i perioden 2005-2010. Vårt fylke hadde lågare utgangspunkt enn landet elles og også låg vekst. Gjennomsnittleg har sjukeheimane i vårt fylke dermed den dårlegaste legebemanninga i landet, (0,26 legetimar per bebuar per veke, mot 0,36 legetime som gjennomsnitt for landet, dvs.  28 % lågare).

Som oppsummering: Kommunane har bygd ned talet heildøgns omsorgsplassar, dei har tilsett meir personell, men av desse er det færre som har fagutdanning. Samhandlingsreforma gjer det naudsynt å styrkje satsinga.

Fornyingsarbeid som verkar

Av Anne Karin Hamre, Publisert tysdag 5. juli 2011

Programstyret for fornying av offentleg sektor og IKT har nyleg tildelt 5,8 mill kroner til 13 kommunale fornyingsprosjekt. Mellom prosjekta er digitalt planregister for Nordfjord-kommunane, politikarportal for 11 kommunar i Sunnfjord og Ytre Sogn og eit prosjekt om etter- og vidareutdanning av lærarar i vaksenopplæringa for alle kommunane i fylket, som Flora kommune skal koordinere.

I programstyremøta brukar vi å få presentasjonar av prosjekt som har fått midlar tidlegare. Denne gongen hadde vi besøk av Arne Kringlen, som er prosjektleiar for interkommunalt plansamarbeid i Sunnfjord. Kommunane Jølster, Førde, Gaular, Naustdal og Flora er i praksis eit felles bu- og arbeidsområde, og det er fornuftig å tenkje planlegging på tvers av kommunegrensene. Vi reknar med at andre kommunar er interesserte i å høyre meir om dette prosjektet, og kjem difor til å leggje opp til formidling frå planprosjektet på samlingar for kommunane.

Fylkesmannen har sidan 2004 sett av skjønsmidlar til fornyingsprosjekt i kommunane. I 2006 etablerte fylkeskommunen Fornying av offentleg sektor og IKT som eitt av fem regionale utviklingsprogram. Fylkesmannen og fylkeskommunen vart samde om å slå saman dette programmet med vårt fornyingsarbeid. Vi samarbeidde om ein programplan, og fekk oppnemnt eit programstyre med representantar for KS, fylkeskommunen og Fylkesmannen. Dette er eitt av fleire døme på eit godt samarbeid mellom Fylkesmannen og fylkeskommunen i vårt fylke.

Sidan 2006 er det kvart år sett av mellom 2,5 og 3 mill kroner frå det regionale utviklingsprogrammet og 5-7 mill kroner av skjønsmidlane til kommunalt fornyingsarbeid. Til saman er det løyvd 51 mill kroner til 117 prosjekt, dei fleste er interkommunale samarbeidsprosjekt. Legg vi til at vi stiller krav om 50 prosent eigeninnsats, er det nytta meir enn 100 mill kroner til arbeid med omstilling og fornying i kommunane dei siste fem åra.

Arbeidet med å forbetre kommunale nettstader er eit godt døme på at fornyingsmidlane har ein effekt. Då Norge.no (seinare DIFI) starta med kvalitetsvurderingar av offentlege nettstader, kom ikkje kommunane i Sogn og Fjordane særleg godt ut. Vurderinga legg vekt på tilgjenge, brukartilpassing og innhald. Då fornyingsarbeidet starta i dei åtte kommunane i Sunnfjord og Ytre Sogn i 2008, hadde dei til saman 17 stjerner i DIFI si kvalitetsvurdering. Ved prosjektslutt i 2010 hadde dei oppnådd til saman 39 stjerner. Alle kommunane i fylket har jobba med nettstadene sine. I 2008 hadde kommunane våre i snitt 41 prosent av total poengsum. I 2010 var dei oppe i 73 prosent, og berre Akershus hadde betre resultat enn Sogn og Fjordane. Godt jobba!

Lokalmedisinske sentra i samhandlingsreforma

Av Per Steinar Stensland, Publisert onsdag 30. mars 2011

Det er ikkje alle pasientar som treng sentralsjukehus- eller regionsjukehusbehandling. Eit helsetilbod på eit nivå mellom kommunehelsetenesta og spesialisthelsetenesta vil kunne hjelpe mange pasientar med vanlege sjukdommar, og det er dette samhandlingsreforma handlar om. Reforma, som kjem ved årsskiftet, kan vere vegen fram mot ei betre kommunehelseteneste.

Ei av dei planlagte nyskapingane i samhandlingsreforma går under fleire namn: Lokalmedisinsk senter, intermediæravdeling, distriktsmedisinsk senter og sjukestove. Dette er heildøgns helseinstitusjonar som kommunane skal drive. Her skal ein kunne leggje inn pasientar før, i staden for, eller i etterkant av eit sjukehusopphald for meir avansert undersøking og behandling enn det som til vanleg blir gitt på ein sjukeheim. Tilbodet er ikkje minst aktuelt for sjuke eldre som kan få plass her for observasjon og avklaring på om dei treng sjukehusinnlegging. Ein stor del av framtidas rehabiliteringsarbeid er tenkt lagt til desse institusjonane. Summen av oppgåvene føreset tilgang på hjelpemiddel  som røntgen, CT og laboratorium. Slike einingar vil også gje høve til å desentralisere andre funksjonar.

Det er ikkje nok å setje av tre rom i tilknyting til sjukeheimen, og på den måten vise til at kommunen har skipa eit lokalmedisinsk senter. For å kunne etablere slike institusjonar trengst eit betydeleg befolkningsgrunnlag. Dei første utgreiingane foreslo minst 15-25 000 menneske som grunnlag. Fleire stader i landet ser vi at kommunar slår seg saman i vesentleg større einingar for å kunne rekruttere fagfolk og sikre robust drift. Størrelsen blir eit kompromiss mellom sikker drift og rimeleg nærleik til tenester. Kommunane i fylket bør snarast komme i gang med å planleggje berekraftige kvalitetsinstitusjonar.

Ved etablering av dette nye nivået kan det vere fare for at det oppstår gråsoner der økonomiske og ikkje medisinsk-faglege grunnar vert styrande for overføring av pasientar mellom nivåa. Kritiske suksessfaktorar i etablering av reforma er mellom anna klåre avtaler mellom kommunar og helseføretaka som sikrar pasientbehandling på fagleg rett nivå samt klåre avtaler for samarbeid mellom kommunar og helseføretak om drift av alle aktivitetane på dei lokalmedisinske sentra.

Vanlege sjukdomar er vanlegast, også hjå dei eldre. Pasientar med vanlege sjukdommar skal i framtida sleppe å alltid måtte reise til sentralsjukehus- eller regionsjukehus for å få den behandlinga dei treng. Eit rimelegare mellomnivå kan ivareta omsyn til både kvalitet og økonomi. Tidlegare var dette ansvar for helseføretaka sine lokalsjukehus. No vil styresmaktene at kommunane skal styrkje si eiga primærhelseteneste. Det er ei stor utfordring å starte planlegginga når detaljane i ordninga ikkje er vedtekne. Men reforma kjem ved årsskiftet.

Er det meir populært å vere lærar i Sogn og Fjordane enn elles i landet?

Av Åslaug Krogsæter, Publisert tysdag 18. januar 2011

Vi bur i eit fylke der lærarutdanning ser ut til å vere meir populært enn i andre fylke. Ei kartlegging av søkjarar til dei nye grunnskuleutdanningane i haust viser at ingen fylke rekrutterer fleire lærarstudentar enn Sogn og Fjordane målt i forhold til folketalet. I ein landsomfattande kampanje jobbar fleire partnerar for å auke statusen til lærarane og rekruttere fleire gode lærarar. Lærarane sjølve er spurde mellom anna om korleis dei sjølve opplever statusen til læraryrket. Og lærarane frå Sogn og Fjordane er dei som er gir høgast skåre for oppleving av status i samfunnet. Ein kan sjølvsagt spørje seg om dei har for høge tankar om seg sjølve, men den såkalla innbyggjarundersøkinga støttar funna.

Innbyggjarundersøkinga spør personar over 15 år mellom anna om omdømmet til grunnskulen.  Også her kjem Sogn og Fjordane på topp.  Det er altså slik at vi bur i det fylket der grunnskulen har best omdømme og der lærarane også opplever at det er slik.

Kan det så vere ein samanheng mellom oppleving av status og oppleving av vilkår for å gjere ein god jobb? Sogn og Fjordane er også det fylket der lærarane er mest nøgde.  83 % av grunnskulelærarane i fylket  opplever at tilhøva ligg godt til rette for at dei skal kunne gjere ein god jobb som lærar. I nabofylket vårt Hordaland er det t.d. berre 58 % som meiner det same, medan det i Finnmark er 43 % (Kjelde: ”Lærerundersøkelsen”).

No fortel ikkje statistikken oss heile sanninga, og vi skal sjølvsagt vere varsame med å slå oss altfor hardt på brystet.  Det er likevel grunn til  å merke seg tendensen og fundere litt over kvifor det kan vere slik. Det er nok mange grunnar til at læraryrket står  forholdsvis sterkt i fylket. Eg nøyer meg med å peike på at vi også er det fylket som er blant dei  beste i landet både når det gjeld resultat på nasjonale prøver, eksamen og standpunktkarakterar.

Skal vi ha nok lærarar i framtida, må endå fleire ungdommar søkje seg til lærarutdanninga. Vi er også avhengig av at dette er interesserte, engasjerte og kunnskapsrike studentar dersom vi skal halde kvaliteten oppe og auke statusen til yrket.

Det er ikkje urimeleg å tenkje at god kvalitet og godt omdømme har innverknad på yrkesval. Mange kan derfor bidra til god rekruttering. Det gjer vi ved å halde oppe kvaliteten i skulane våre, og ved at kvar og ein av oss snakkar respektfullt om lærarar som vi opplever gir gode læringsvilkår for elevane.

Den gode vertskommunen

Av Oddvar Flæte, Publisert onsdag 29. desember 2010

Ein arbeidsgivar vil sjå til dei gode vertskommunane. Det skjer nå mykje godt arbeid i mange kommunar her i fylket.  Framtidsfylket er ein god pådrivar ved at dei syter for rekrutteringsmesser, syner næringsnettverka i fylket, syter for at trainee-ordninga fungerer og definerer seg sjølve med rette som grensebrytarar.

Men vi ser også at dei tre byane våre markerer seg på ein framifrå måte:

Flora som er blitt kåra som nr. to i landet til å ta vare på næringsutvikling. Aktiviteten kring oljebasen er sentral, men jammen er det utvikling også på andre område. Dyktige entreprenørar saman med ein aktiv fylkeskommune har bidrege vesentleg.

Førde har hatt ei storstila  dugnadssatsing på utvikling av sin by. Ei satsing der ei rad med privatpersonar har stått fram i ulike grupper og gitt nye og spennande tankar om byutvikling i brei forstand. Både visjon, omdømme og byforming er omgrep som dei torer å ta tak i og riste til eige bruk. Og vi møter eit meir samla og stolt Førde.

Måløy har nett nå  kanskje har det mest boblande næringslivet i fylket – ei omstilling der kunnskapen om sjø er blitt vevd saman med tenking kring datateknologi som gir heilt nye vekstretningar. Ein by der ordet kraftkrevjande industri har fått eit nytt innhald. Og ein by der dei trass i feilsteg, har klart å få fram dei positive kreftene.

Eg kunne ha nemnt fleire kommunar, men held meg til byane våre. Det har vore kraftige omstillingar som er all grunn til å beundre. Men det interessante er at rett nok har kommunane vore aktivt med, men det er samspelet med privatpersonar og næringsliv som har stått for mykje av opplegg og framdrift.

Eg trur det er viktig at vi lærer av byane våre. Kvifor har dei lukkast? Kva kan den einskilde kommunen lære for å bli like god. Korleis klarar dei å mobilisere enkeltpersonar og verksemder?

Når vi har Distriktssenteret i eige område, vi har kanskje også noko å lære av dei.

Eg trur at gode vertskommunar har ein aktiv dialog med verksemder og innbyggarar. Dei utviklar strategiar saman med innbyggjarane både for lokalsamfunnet, korleis kommunen kan bidra til vekst og utvikling i eksisterande bedrifter og leggje til rette for nye verksemder. Kommunen er både eit tenestesenter til beste for innbyggjarane og for dei som har verksemder der.

Effektueringskommunen

Av Oddvar Flæte, Publisert måndag 18. januar 2010

Smatt på ordet – effektueringskommune. Det var historikaren Yngve Flo som nytta det i eit innlegg ved inngangen til dette hundreåret. Han spurde om styringssignala i sum er i ferd med å redusere den lokale handlingsfridomen monaleg meir enn det som tidlegare vart rekna som akseptabelt. I staden for å ta i bruk lokalpolitikken, vart kommunane dei som skulle spreie velferdsgoda til andre.

Men velferdsgoda har endra seg. I dag finn vi dei i første rekke som rettar til innbyggarane. Rettane bind i prinsippet kommunane til å gi ytingar av ein viss kvalitet og karakter i høve til innbyggjarane.

Rettane gir sterkare føringar frå staten til kommunane enn standardkrav fordi dei gir permanente prioriteringar. Når kommunane får oppdrag som på mange område er avgrensa til å gjennomføre statlege vedtak, kan det vere på sin plass å spørje om kommunal servicegrad skal oppfattast som ei politisk eller juridisk sak.  

Statsvitaren Anne Lise Fimreite har spissformulert spørsmålet slik: Er domstolane og embetsverket  i ferd med å bli eit forbrukarvern mot politisk vær og vind og eit vern for individet mot kommunen og fylkeskommunen; slik kommuneinstitusjonen historisk var eit vern for innbyggjarane mot det sentrale embetsverket?

I ei undersøking som NIBR gjorde for KS i 2008 vart det slått fast at i snitt 73 % av sakene på kommunestyremøta har ei tilknyting til EØS-regelverk. Vedtaka som kjem ut av EU-systemet gir ei rad med føringar og påbod som kommunane må løyse – ikkje drøfte. Det er oftast lite høve til lokal tilpassing.

Eg har tidlegare peika på at mange av dei store reformene vil bli krevjande å gjennomføre for kommunane dersom dei ikkje aktivt samarbeider. Fleire av reformene krev både planarbeid og kompetanse som dei mindre kommunane ikkje har, men som må finnast i eit fellesskap.

For staten er det viktig å ta omsyn til rettstryggleiken til den einskilde, likskap og likeverd og ei best muleg utnytting av offentlege ressursar. Men staten skal også sjå til nærleik og lokaldemokrati. Og fylkesmennene skal sjå til at lokaldemokratiet fungerer innanfor rettsstaten sine prinsipp.

Har summen av desse endringane endra balansen mellom nasjonal og lokal styring? Stortinget og EU vedtek, men er det kommunen si fremste oppgåve å gjennomføre vedtaka til beste for innbyggjarane? Kva meinar politikarane er kommunen sin meirverdi og korleis vil ein i så fall styrkje denne?

Historikaren har sett namn på det han tykkjer å sjå: Effektueringskommunen – er det den utviklinga vi ønskjer eller er det berre slik det er nøydd å bli?

Eldrefylket

Av Anne Karin Hamre, Publisert måndag 11. januar 2010

Folk i fjordfylket er spreke og lever lenge. Samstundes flytter fleire unge ut enn inn til fylket. Dermed er Sogn og Fjordane det fylket med desidert flest eldre i høve til resten av befolkninga. Alle kommunar unnateke Førde, Flora, Sogndal og Eid har kraftig overvekt av eldre, særleg dei aller eldste. Dersom vi skal ha ambisjon om å auke folketalet i fylket på sikt, må det hard innsats til. Elles blir vi færre når dei eldste ikkje lenger er blant oss.

Det syner rapporten Demografi og næringsutvikling i Sogn og Fjordane frå Norsk institutt for by- og regionforskning (NIBR), som har sett på folketals- og næringsutvikling i fylket i åra frå 2000 til 2008. I denne perioden er det berre fem kommunar som har auka folketalet; Førde med 11 prosent, Sogndal med fem og Flora, Eid og Stryn med ein prosent kvar. Lærdal og Hornindal har balanse, medan dei andre 19 har opplevd redusert folketal. Heile elleve kommunar har hatt ein langt sterkare nedgang i folketalet enn periferikommunane elles i landet.

Eit lyspunkt er at heile 20 kommunar har hatt nettoinnflytting av småbarnsfamiliar i åra 2004-2008. Det er interessant å sjå at det særleg er nabokommunane til regionsentra Førde og Sogndal – Jølster, Gaular, Naustdal og Leikanger – småbarnsfamiliane kjem flyttande til. Kanskje bustadprisane i Førde og Sogndal spelar ei rolle her? Solund er den kommunen som har størst prosentvis auke i tilflytta barnefamiliar. I ein liten kommune skal det lite til før utslaga vert merkbare, men Solund har jobba godt med rekruttering siste åra.

Slike positive trekk kan vere ei trøyst når vi ligg på eldretoppen og fødselstala i fylket går ned fordi  20- og 30-åringane vert færre. Mellom 2004 og 2008 vart det fødd seks prosent færre born i fylket enn i førre fireårsperioden.  NIBR drøftar i liten grad tiltak, men nemner satsing på innvandring, rekrutteringsframstøyt mot dei barnerike omlandskommunane til Bergen, subsidierte studielån og lågare skatt og arbeidsgjevaravgift. Sist subsidierte studielån vart lansert som tiltak for å auke tilflyttinga, meinte mange det ville stemple fylket som stakkarsleg og debatten stilna raskt.  Men det biletet NIBR presenterer for oss, er så alvorleg at vi treng ein grundig og fordomsfri debatt om kva som skal til for å snu trendane.

Omsorgsbustad – alltid eit gode?

Av Turid Måseide, Publisert onsdag 21. oktober 2009

Kommunen har ansvar for mellom anna pleie- og omsorgstenester. Kommunen pliktar å organisere og dimensjonere helsetenesta slik at alle som treng slike tenester får det.

Staten har gjennom mange år vore ein pådrivar for bygging av omsorgsbustader. Kommunane har no i stor grad organisert tenestetilbodet sitt slik at pasientar som treng omsorg og pleie, kan få det i ein omsorgsbustad.

Men kva om pasienten ikkje ønskjer å bu i omsorgsbustad?

Les resten av dette innlegget »