Ta i bruk ungdommen!

Av Jørn Stenehjem, Publisert måndag 17. august 2015

I desse dagar er det mange nyhendesaker om mangel på læreplassar for ungdom. Dette gjeld både i fylket vårt og landet elles. I Sogn og Fjordane har vi dessutan utfordringar med at for få unge vel å etablere seg her i fylket. Derfor er det å kunne tilby arbeidserfaring viktig.

Fylkesmannen i Sogn og Fjordane har i mange år teke inn lærlingar innan IKT-faget. Å ta inn ein ungdom krev litt av oss, men samstundes gir det mykje tilbake. Ungdomane kjem inn i organisasjonen med nye idear, eit anna brukarperspektiv og er som regel eit friskt pust både fagleg og sosialt.  Dette har vi gode erfaringar med. Vegen vidare etter læretida hjå oss har vore ulik frå person til person. Fleire har studert vidare, nokre har fått jobb lokalt og andre har freista tilværet med jobb i storbyen. Felles for alle er at dei etter å ha gjennomført læretida hjå oss, reiser ut i verda og kan vere med på å bygge eit positivt omdømme av ein arbeidsplass som har meir spennande arbeidsoppgåver enn det mange trur. Dette er viktig for oss når vi seinare skal rekruttere fagfolk innafor IKT.

Ein IKT-student sit framfor dei to skjermane og jobbar.

Foto Magne-Bjarte Hatlem, Fylkesmannen i Sogn og Fjordane

Sommarjobbtilbodet DifiCamp i Leikanger har fått mykje merksemd og er eit døme på at det å satse på litt eldre ungdom kan vere ei god investering med tanke på omdømmebygging og rekruttering.

Hjå Fylkesmannen har to IKT-studentar nett avslutta sommarjobben sin. Vi gjekk mange rundar med oss sjølve før vi engasjerte ungdomane. Vi frykta at det ville ta mykje kapasitet hjå eigne tilsette. Vi var bekymra for ungdommane sitt kompetansenivå, og vi frykta at ferieavvikling ville gjere at studentane fekk for dårleg oppfølging. All frykt var ugrunna! Studentane våre var begge sogningar, men kjente ikkje kvarande frå før. Begge hadde ein bachelorgrad innan IT og er i gang med master-studium. Studentane fekk eit eige prosjekt å jobbe med. Dei måtte samarbeide om prosjektet og sjølve fordele oppgåvene. Ungdomane har levert langt over det vi hadde forventa. Fylkesmannen sit igjen med mange positive erfaringar:

  • Ungdomane har utvikla seg sjølve,  men og bidrege til auka kompetanse hjå våre eigne fagfolk
  • Ungdomane har utvikla ei IT-løysing som skal vidareutviklast av fagfolka våre i samarbeid med Kulturdepartementet.
  • Ungdomane er blitt kjende med interessante IT-arbeidsplassar i sitt heimeområde
  • Ungdomane reiser tilbake til studiemiljøet og er forhåpentlegvis med på å bygge eit godt omdømme av Fylkesmannen og IT-miljøet i Sogn
  • Vi har lært at dette er noko vi skal gjere meir av

Oppmodinga herifrå er klar : Ta i bruk ungdomen!

Mange vaksne slit med å kunne orientere seg i samfunnet

Av John Ole Vange, Publisert måndag 8. juni 2015

På grunn av dårlege ferdigheiter i lesing, skriving, rekning og bruk av IKT så har mange vaksne store utfordringar i dagleglivet.

PIAAC er den største internasjonale undersøkinga om dei vaksne sin kompetanse nokon sinne. Undersøkninga har målt kor gode vaksne i Noreg og 23 andre land er i lesing, talforståing og problemløysning med IKT.

Resultata syner mellom anna:

  • 400 000 vaksne i Norge manglar grunnleggjande ferdigheiter i lesing
  • 480 000 vaksne i Norge manglar grunnleggjande ferdigheiter i rekning (talforståing)
  • 800 000 vaksne i Norge manglar grunnleggjande IKT-ferdigheiter (problemløysning med IKT)

Bak tala er det einskildmenneske som har lågt utdanningsnivå. Dette gjer dei ekstra utsett ved endringar i arbeidsmarknaden og gir svak tilhøyrsle til arbeidslivet over eit livsløp. I dagens digitaliserte samfunn vil dei òg ha problem med å få utført naudsynte tenester.

Forsking syner at innbyggjarar med framandkulturell bakgrunn er overrepresenterte. Mange av flyktningane som er blitt busette i kommunane og har gjennomført obligatorisk introduksjonsprogram, har altså for dårlege grunnleggjande ferdigheiter.

For samfunnet er dette ei utfordring. Ein fersk OECD-analyse seier: « Norge må ta kompetansen bedre i bruk for å sikre konkurransekraften og velferden i fremtiden».

Kunnskapsminister Torbjørn Røe Isaksen følgjer opp med å seie: «-Det finnes for mange eksempler på at folk med behov for å bedre sin kompetanse faller mellom to stoler. … Kompetanseutfordringen må løses lokalt».

Gjennom opplæringslova § 4A-1 har alle vaksne rett til grunnskuleopplæring. Opplæringstilbodet kan vere å få opplæring i ein eller fleire av dei grunnleggjande ferdigheiter. Ei slik opplæring treng difor ikkje å sikte mot vitnemål. 

Det er berre 42 prosent av norske kommunar som tilbyr opplæring i grunnleggjande ferdigheiter. I ei undersøking VOX har gjennomført, seier dei fleste kommunane som blir spurte, at den viktigaste grunnen til at dei ikkje tilbyr kurs i grunnleggjande ferdigheiter, er at det ikkje er etterspørsel.

Retten alle har til opplæring i grunnleggjande ferdigheiter, er lite kjent blant aktuelle deltakarar. Det er knytt mykje kjensler til å ikkje kunne lese, rekne og  bruke IKT på eit grunnleggjande nivå. Mange prøver å skjule dette for andre. Difor er det viktig at kommunane har gode rettleiingsrutinar og særskilt merksemd på denne gruppa. Det er som OECD-analysen seier, viktig for den enkelte. Men også for samfunnet er det viktig å heve nivået på grunnleggjande ferdigheiter hos dei vaksne som treng det.

Tyngdekrafta rår

Av Anne Karin Hamre, Publisert tysdag 28. februar 2012

Bergen jobba hardt for å få flytta nye Eksportfinans frå Oslo. Men byen midt i det eksportretta Vestlandet lukkast ikkje. Kvifor er det så vanskeleg å gjere det som NOU-en om kompetansearbeidsplassar tilrår –å fordele kunnskapsarbeidsplassar betre utover landet for å fremje vekst og verdiskaping?

Kunnskapsjobbane i næringslivet er ei viktig drivkraft for utvikling. Samstundes bidreg offentlege arbeidsplassar til breidde og variasjon i arbeidsmarknaden, og offentlege verksemder etterspør varer og tenester frå det lokale næringslivet. Ei jamnare fordeling av statlege arbeidsplassar har lenge vore eit politisk mål, og retningslinene for lokalisering av statlege arbeidsplassar slår fast at nye statlege verksemder skal lokaliserast utanfor Oslo.

I takt med at dei fleste lokale og regionale statsetatane har fått større nedslagsfelt, har mange stader med einsidige arbeidsmarknader frå før tapt viktige arbeidsplassar. Dette har gått stilt og roleg føre seg, i motsetnad til støynivået då sju statlege tilsyn og 800 arbeidsplassar vart flytta ut av Oslo. Høg merksemd frå sentrale tillitsvalte og media, karakteriserer denne prosessen. Vi har fått fleire evalueringsrapportar som følgje av tilsynsutflyttinga, som Difi sin rapport om dei menneskelege sidene. Eg vil tru at nedlegging av statlege kontor i kommunane og flytting av statlege oppgåver frå fylkeskontor til større regionkontor, også har hatt sine menneskelege sider. Desse prosessane har gått føre seg i langt mindre robuste arbeidsmarknader enn Oslo.

Ideen om betre spreiing av statlege arbeidsplassar er ikkje ny, men historia stadfestar at dette er vanskeleg å få til. Som ein del av den første maktutgreiinga studerte professor Harald Sætren ein 20 år lang prosess der det opphavlege målet var å flytte ut statsinstitusjonar frå Oslo.[1] Ved inngangen til 1960-talet var biletet mykje det same som vi ser i dag; ein kraftig vekst i talet på arbeidsplassar i Oslo, sentralisering og pressproblem i hovudstaden. For å bøte på denne ubalansen, vart det lansert eit program for å flytte statlege institusjonar ut frå Oslo. I løpet av dei neste 20 åra var to utval i sving for å utgreie utflytting, Ingebretsenutvalet og Grandeutvalet. Undervegs i prosessen antyda styresmaktene at det kunne bli aktuelt å flytte nærare 20 000 arbeidsplassar ut frå hovudstaden. Då kommunalministeren i 1981 sette sluttstrek for utflyttingsplanane, var det ikkje komme til meir enn om lag 2000 nye arbeidsplassar utanfor hovudstaden. Oslo hadde hatt ein tilvekst på 15 500 statlege arbeidsplassar i åra 1961-78, og talet på statlege institusjonar i hovudstaden auka frå 180 til 290 i same perioden.

Ei av forklaringane Sætren trekkjer fram, er manglande politisk leiarskap. Statsrådane i dei ulike departementa var meir lojale mot sektorinteresser i eige departement, enn å følgje opp utflyttingsplanane. På grunn av liten utgreiingskapasitet i dei to utvala, fekk institusjonane sjølve oppdraget med å utgreie utflytting. Det synte seg vanskeleg å produsere balanserte utgreiingar som kunne gje endringar i eigen organisasjon. Eitt døme var Statens sprengstoffinstitutt, som kom med 104 argument mot flytting, og ikkje eitt einaste for. Ei av dei viktigaste forklaringane Sætren trekkjer fram, er interessegruppe-politikk. Arbeidstakarorganisasjonane , sentralforvaltninga, Oslo-media og utflyttingsskeptiske politikarar i regjering og Storting danna eit breitt, godt organisert og ressurssterkt interessefellesskap, medan tilhengarane av utflytting var lausare organiserte og geografisk spreidde.

Sogn og Fjordane er storprodusent av fornybar energi, og tilhøva ligg godt til rette for senter for datalagring og -drift. Vi har mellom anna verksemda Local Host, som etablerer datasenter i den nedlagde olivingruva i Eid kommune. Det statlege eigedomsselskapet Entra Eigedom etablerer eit stort datasenter på det sentrale Austlandet. Difi startar samstundes arbeidet med å greie ut ein felles IKT-driftsorganisasjon i staten. Dersom ein slik driftsorganisasjon vert ein realitet, bør ikkje det sentrale Austlandet vere den opplagde lokaliseringa. I alle fall ikkje om NOU-en om kompetansearbeidsplassar skal takast på alvor.


[1] Harald Sætren: Iverksetting av offentlig politikk. Universitetsforlaget, 1983.

Treng vi ei minimumsnorm for kor mange lærarar det bør vere på ein skule?

Av Åslaug Krogsæter, Publisert måndag 12. desember 2011

Kunnskapsdepartementet har sendt på høyring eit forslag om lovendring som skal sikre større grad av likskap og likeverd i landet når det gjeld tal på lærarar i skulane våre. Departementet ønskjer å prøve dette ut på ungdomstrinnet før det blir evaluert og eventuelt utvida til andre trinn. Bakgrunnen er ei regjeringserklæring der det m.a. står at regjeringa  ønskjer å “legge til rette for flere lærere gjennom styrket kommuneøkonomi og ved å endre opplæringsloven for å sikre en maksimumsgrense for tallet på elever per lærer på hver skole”.

Lærartettleiken i Noreg er høg samanlikna med andre OECD-land, men det er store skilnader mellom kommunane og mellom skulane. Gevinstane med ei slik ordning er at det kan bli enklare for lærarane å støtte elevane i læringsarbeidet. I tillegg kan det bidra til betre arbeidsforhold som i sin tur kan medverke til at lærarane står lengre i arbeid framfor å velje tidlegpensjon.  Det kan også gjere det enklare å leggje til rette for kontinuerleg etter- og vidareutdanning for lærarane utan at det går for mykje ut over elevane.

Kunnskapsdepartementet nemner sjølv det som kan vere ulempene og ber høyringsinstansane gi tilbakemeldingar på dette. Det blir behov for fleire lærarar dersom minimumsnorma skal innførast. Kommunane vil få kompensert for dei økonomiske kostnadene, men vi kan få eit rekrutteringsproblem. Dersom det ikkje er nok lærarar å rekruttere, kan skuleeigarane måtte tilsetje ufaglærte, og då blir det ikkje den styrkinga av opplæringa som departementet tenkjer seg.

Innvendingane mot forslaget viser at det er frykt for innskrenking av det lokale handlingsrommet. Departementet presiserer at nasjonale krav til lærartettleik ikkje stiller krav til den faktiske gruppestorleiken, men sikrar ressursar. Andre stiller spørsmål ved om dette vil vere eit bidrag til å styrke kvaliteten. Opplæringslova seier at klassane, basisgruppene og gruppene ikkje må vere større enn det som er pedagogisk og tryggleiksmessig forsvarleg. Dette gjeld i dag og vil gjelde vidare. Det er dessutan kommunane si plikt å stille til disposisjon dei ressursane som er naudsynte for at krava skal kunne oppfyllast.

Ansvaret som følgjer av lova, inneber at skuleeigarane må syte for at det er tilstrekkeleg med lærarressursar til at alle krava i opplæringslova og forskriftene til lova kan oppfyllast på ein forsvarleg måte.  Treng vi då ei slik nasjonal norm, eller er krava i lova så tydelege at skulane alt no blir sikra dei ressursane som trengst for å gi alle elevar ei tilpassa opplæring ut frå evner og føresetnader? Mi oppmoding til skuleeigarane er å nytte høvet til å seie kva dei meiner om lovforslaget.

Snakke til veggen

Av Merete Larsmon, Publisert måndag 24. januar 2011

Vi med naturvitskapeleg utdanning trur at berre folk får den rette informasjonen, så vil dei forstå klimaproblemet. Så enkelt er det nok ikkje.

Forskarar på klima er i hovudsak samde om at det meste av global oppvarming skuldast oss menneske og at dersom vi held fram på same viset med å sleppe ut klimagassar i same tempo, så  vil vi sjå meir av flaum, varmebølgjer, matkriser og helseskadar. Ei spørjeundersøking utført av CICERO (Senter for klimaforsking) viser at berre seks av ti nordmenn meiner at klimaendringane er menneskeskapte! Ni av ti klimaforskarar meiner det same.  Kvifor er skepsisen større blant folk flest enn blant forskarane som sit nærare fakta og sanninga?

Forklaringa er at det er verdiane våre som avgjer kva ”sanning” vi vel å tru på. Det er altså ikkje slik at berre folk får riktig informasjon, så blir folkemeininga meir lik vitskapen. Det er dei grunnleggjande verdiane våre som avgjer kva vi legg til grunn når vi vurderer ein risiko eller vitskapelege fakta. Yaleprofessoren Dan Kahn  hevdar at korleis samfunnet rundt oss er organisert, påverkar også haldningane våre til fakta.  I tillegg er det stor ulikskap mellom individualistar og ”kollektivistar” når det gjeld oppfatning av risiko og trugsmål. Dei som tilhøyrer ”kollektivistane” ser samfunnet i ein  heilskap. Saman har vi ansvaret for å skape det gode liv.  Men individualistane smir si eiga lukke.

Oppfatningane våre er også påverka av kva slags gruppe vi identifiserer oss med, spesielt viss gruppa betyr mykje for oss. Samstundes søkjer vi støtte for å forsvare vår eiga  overtyding. Vi tek til oss kunnskap på ein selektiv måte. Sjølv sakleg og nøktern kunnskap kan skape endå større usemje i ei gruppe som frå før er lite homogen. Truverdet til den som spreier kunnskapen er difor avgjerande om vi vel å tru på det eller ikkje. Reklamebransjen har knekt denne koden og vel bodberar i tråd med bodskapen. Vi tur mest på dei som representerar våre eigne verdiar . Det er difor lite smart å overbevise folk om å godta ei løysing ved å forklare eit problem. Det lure er å vise ei løysing som forsterkar deira identitet. Først då blir folk meir opne for at det verkeleg finst eit problem verdt å løyse.

Eit eksempel frå skog og klima: Eg vel å tru på at skog bind CO2 og at det kan vere ein del av klimaløysinga : At skog i vekst kan binde og lagre karbongassen for med det å medverke til at det blir mindre av gassen i lufta, noko som igjen medverkar til at den globale temperaturen ikkje stig fullt så mykje som ein fryktar. Det er bodskapen til fleirtalet av klimaforskarane og då vel eg å tru på det – kanskje fordi eg har bakgrunn og utdanning innan skogbruk. Men også fordi eg lærte av mine forfedrar på Finnskogen at vi er avhenging av naturen . Dette er fakta, men også kva vi vel å tru på.

Kunnskap kryssar grenser

Av Anne Karin Hamre, Publisert tysdag 16. februar 2010

Hadde det ikkje vore kjekt å sitje på kafé i Jostedalen og følgje debatten i Litteraturhuset? Studere entreprenørskap ved Harvard Business School frå heimen i Stryn? Sjå dei to interessante innlegga frå konferansen i Oslo på pc-en i staden for å reise dit og oppleve at samla sett var ikkje konferansen verdt pengane og tidsbruken?

Heather Broomfield har kombinert jobb og familieliv i Leikanger med mastergradsstudiar ved Universitetet i Edinburgh. All kommunikasjon med universitetet og medstudentar har gått via nettet. I jobben hjå Innovasjon Norge leiar ho no eit forprosjekt som handlar om å ta i bruk nettet til å formidle og dele kunnskap. Det inneber å synleggjere spennande nasjonale og internasjonale studietilbod på nett, å formidle kurs og konferansar via nettet, og å leggje til rette for fleire videomøte.

Gevinstane er openberre. Vi sparer tid, pengar og miljø, og fleire får høve til å delta. Vi får fleire valmoglegheiter, auka fleksibilitet og kan enklare knyte kontaktar over landegrensene. Sjølvsagt skal vi ikkje slutte å møtast. Men mange opplever for høg reisebelastning i ein møte- og konferansetung arbeidskvardag.

No ser arbeidsgruppa i prosjektet på nasjonale og lokale tiltak som kan formidlast via nettet. Litteraturhuset, Forskingsrådet, departement, bransjeorganisasjonar og lærestader vert kontakta for å få dei til å gjere informasjon og  kunnskap meir tilgjengeleg for heile landet med hjelp av teknologien . Det same gjeld regionale arrangement. Folk skal kunne følgje med på neste presentasjonen av Næringsbarometeret og haustkonferansen til IT-forum på nettet. Kunnskap kryssar grenser vert forresten hovudtema på denne konferansen.

Kva gjer vi så her hjå Fylkesmannen? Vi har sett oss som mål å erstatte 30 fysiske møte med videomøte i år. Reisebudsjettet skal haldast på 2009-nivå. Vi skal kringkaste minst to av konferansane våre via nettet. Når kommunane ynskjer møte med oss, får dei tilbod om videokonferanse. Første planleggingsmøte for dronningbesøket i Fjaler vart gjennomført som treparts videokonferanse mellom Fjaler, Førde og Leikanger. Ordførar Arve Helle var strålande nøgd med eit effektivt møte, og at han slapp å bruke heile dagen på bilkøyring mellom Fjaler og Leikanger. Denne veka følgjer IT-medarbeidarane våre eit webinar – seminar på nett – herifrå, saman med deltakarar over heile verda. Vi ser fram til å hauste erfaringar med nye kommunikasjonsformer!

Skulenedlegging

Av Åslaug Krogsæter, Publisert måndag 25. januar 2010

Fylkesmannen har fått i oppdrag å kartleggje årsakene til skulenedlegging dei siste åra.

No skal eg ikkje forskottere kva kartleggingane kring om i landet vil avdekkje, men eg trur vi vil få ein god del svar som peikar på samansette årsaker. Dårleg økonomi gjer at mange kommunar ikkje ser seg råd til å ha skular i alle bygdelag, men lågt elevtal åleine kan også gje grunn til å vurdere samanslåing.

I Sogn og Fjordane er det store avstandar og lite folk, og skulestruktur og storleik blir deretter. Barn i Bygde-Noreg har krav på ein like god skule som barn i meir sentrale strok, og spørsmålet er kva som er tenleg skulestorleik. Opplæringslova seier at grunnskulane ikkje bør ha meir enn 450 elevar, men lova seier ingenting om nedre grense. Krava som er nedfelte i lov og læreplan krev høgt kompetente og engasjerte leiarar og lærarar. Det er vanskeleg å stette desse faglege krava om skulane blir for små, og det er til tider også vanskeleg å rekruttere kvalifiserte pedagogar. Skulane blir svært sårbare om det er få om det totale ansvaret.

Kva gir så best kvalitet av store eller små skular? Det er ikkje noko fasitsvar på dette, og kvaliteten må difor vurderast kontinuerleg. God skuleleiing er viktig, det same er fagleg og sosial kompetanse hjå lærarane. Samstundes veit vi at heimane også spelar ei avgjerande rolle for i kva grad ungane lukkast i skulen. Desse faktorane, og ikkje minst samspelet dei i mellom vil bestemme korleis kvaliteten blir.

Eit anna moment som etter mi vurdering ikkje får nok merksemd, er elevane sitt læringsmiljø. Ungane skal gjennom skulegangen få ei fagleg, personleg og sosial utvikling. Dette er avhengig av eit godt samspel med andre, og vi veit at ei god utvikling er avhengig av at ungane har gode vener. Er det til dømes eit greitt utgangspunkt å vere den einaste guten av fem elevar på trinnet sitt?

Mange partar har legitim interesse i debatten om oppretthalding eller nedlegging av skular, og la oss difor vere grundige og respektfulle i dei debattane som truleg vil kome. Mi oppmoding er at vi heile tida må ha  fokus på kva som er best for ungane våre. Nostalgiske tankar om kvite små skulehus for 40 år sidan gagnar ikkje framtida.

Nettvett – også for dei vaksne?

Av Solfrid Helvik, Publisert tysdag 20. oktober 2009

Som mor vart eg for nokre år sidan bevisst på at det var altfor lite informasjon og rettleiing til foreldre med born som har byrja å nytte internett. Dette førte til at eg har halde ei rekkje føredrag for foreldre og born om temaet.

Hovudbodskapen min til foreldra var å lære borna om personvern, haldningar og å vere kjeldekritiske i bruken av internett. Eg oppfordra og til at foreldre skal nytte meir tid saman med borna framfor datamaskina. Kven veit, kanskje mor og far kan lære noko av ungane sine?

Les resten av dette innlegget »

URO-brev til KRD

Av Oddvar Flæte, Publisert fredag 25. september 2009

Ei av oppgåvene til fylkesmannen er å gi tilbakemelding til dei sentrale styresmaktene. Denne gongen har vi gjort det i form av eit brev som avspeglar uro.

Vi er glade for store reformer som skal gjennomførast for heile landet. Samstundes opplever vi i vårt fylke at små administrasjonar er sårbare for omstillingar og at det er ein svært ujamn kompetanse. Det rike tal samarbeidsordningar har demokratiske utfordringar.

I drøftinga kring samhandlingsreforma, blir det peika på at fleire kommunar bør finne samarbeidsmodellar. Det same bør også vurderast ved bruk av plan og bygnings-lova, klima, skole, sosialsida og økonomi.

Interkommunalt samarbeid medfører monalege utfordringar. Motivasjonen er ulik mellom kommunane fordi fordeling av nytte og kostnadar er ulik. Løysingane vil innebere å ta stilling i konfliktfylte spørsmål mellom anna knytt til lokalisering. Dette er vanskelegare innafor ramma av interkommunalt samarbeid enn innanfor ein kommune. Interkommunalt samarbeid er ressurs- og kompetansekrevjande og kan innebere ei svekking av lokaldemokratiet. I sum trugar utfordringane sjansen for å lukkast med gjennomføringa av samhandlingsreforma.

Les resten av dette innlegget »

Vi bloggar vidare

Av Oddvar Flæte, Publisert torsdag 10. september 2009

Ein fylkesmann er best når han ikkje er synleg, var det ein redaktør som hevda. Fylkesmannen må vere meir synleg, sa ein annan. Forvaltar du mynde, må du halde deg til paragrafane, sa ein tredje.

Godt at vi ikkje  er møtt med likesæle. Men vi kan klart bli betre på formidling: Frå fylket og i fylket. For vi sit på ein god utsiktsstad. Samstundes så er vi ein aktør fordi vi skal tolke reglar og lover, syte for at rettstryggleiken til den einskilde blir ivareteken og varsle sentrale styresmakter om utviklinga i fylket.

Men vi kan og bør kommunisere betre. Rett nok er postlista vår offentleg, vi legg ut mange saker direkte på heimesida vår, vi reiser rundt i kommunane og både lyttar og gir råd. Likevel – vi vedgår at vi kan bli betre på dialog.

Dei sosiale media er ei krevjande sak for oss. Vi høver neppe heime på Facebook, vi er usike på om vi bør twitre, men det gjør inntrykk når det bli hevda at kommunikasjon på nettet blant dei under 30 knapt er på e-post.

Etter ein prøveperiode med ståstad Brussel, går vi nå meir systematisk inn i bloggverda. I tida framover vil eg eller andre i embetet leggje ut minst ein blogg kvar veke. Bloggane vil vere observasjonar, meiningsytringar, utfordringar eller drøftingar av aktuelle emne i fylket.

Og så vonar vi på respons. At det blir fremja synspunkt, blir meint på tvers og langs – med namn under.

Vil vi lukkast med å gjere ein betre jobb? Vi evaluerer saman med dykk til sommaren.