Arkiv for februar 2018

Ytringsfridom, ytringsansvar og leiarskap hjå kommunepolitikarar

Av Anne Karin Hamre, Publisert tysdag 27. februar 2018

Folkevalde i kommunen har fleire roller. Ombodsrolla er særs viktig, og handlar om at dei folkevalde skal representere lokalsamfunnet, og lytte og vere i dialog med innbyggjarane. Dei folkevalde har òg ei leiings- og styringsrolle – dei skal saman finne gode løysingar, ta avgjerder og bidra til ei målretta og positiv utvikling av det lokalsamfunnet dei er valde til å styre. I tillegg har dei folkevalde eit overordna arbeidsgjevaransvar for alle tilsette i kommunen, og eit direkte arbeidsgjevaransvar for rådmannen. Til dette ligg eit ansvar for å følgje opp at rådmannen som ansvarleg leiar av administrasjonen, når avtalte mål, men òg å sikre at rådmannen sjølv har eit forsvarleg arbeidsmiljø.

Ein stor og vanskeleg arbeidskonflikt i barnevernstenesta har ridd Sogndal kommune som ei mare i mange år. Ein rapport frå Arbeidsmiljøspesialistene (AMS) har kartlagt årsaker til at konflikten oppstod, og vart langvarig og vanskeleg å løyse. Sogndal kommunestyre handsama 11. januar rapporten og oppfølging av forbetringsområda som var trekte fram. Kommunestyret vedtok ei orsaking til alle involverte tilsette for at tiltak for å løyse konflikten ikkje hadde verka. Kommunestyret ønskjer vidare å etablere gode rutinar og retningsliner for konflikthandtering, betre dokumentasjon av møte og samtalar i arbeidsmiljøsaker, revidere varslingsrutinar og få ei ny vurdering av tre varslingssaker ved setjerådmann. I siste vedtakspunktet seier kommunestyret seg glad for at granskingsrapporten frå AMS og ein rapport frå Arbeidstilsynet tyder på at arbeidsmiljøet i Sogn barnevern i dag er godt. Fire parti fremja mistillitsframlegg mot rådmannen. Framlegget fall med 12 mot 13 røyster.

Etter så lang tid med interne konfliktar og uheldige mediesaker, var det grunn til å tru at politikarane etter vedtaka 11. januar ville ha merksemda på å gjennomføre forbetringstiltaka og på å gjere dagens barnevernsteneste best mogleg rusta til å hjelpe utsette barn og unge og familiar. Kva mål og tiltak skal kommunen ha for å sikre ei god barnevernsteneste og eit godt og trygt arbeidsmiljø i kommunen framover? Kva system må vere på plass for å sikre at kommunestyret får den informasjonen det treng om stoda og for å ta i vare den overordna styringa? I staden vart resultatet av spørjetimen i Sogndal kommunestyre 15. februar, full splid mellom dei politiske fløyene om handlingar og informasjon i saka som formelt var avslutta 11. januar.

Sogndal. Foto: Anne Gro Fredheim.

Sogndal. Foto: Anne Gro Fredheim.

Enkelte prøver å gjere debatten om samarbeidsklimaet i etterkant av dette kommunestyremøtet til ein debatt om dei folkevalde sin ytringsfridom. Ingen dreg i tvil at dei folkevalde har rett, dei har til og med ei openberr plikt, til å ytre seg. Det er særleg viktig at folkevalde engasjerer seg og gir ei stemme til dei innbyggjarane som ikkje når fram med si eiga stemme. Men med ytringsfridom følgjer det òg eit ansvar for å tenkje gjennom kva forum ytringa vert sett fram i, kva form ytringa skal ha, og korleis ytringane verkar på andre. Det gjeld særleg ytringar frå talarstolen i høgste organet i kommunen – kommunestyret.

Eg meiner debatten no bør dreiast over på kva som er godt leiarskap. Opp gjennom åra har vi sett fleire døme på at dårleg samarbeidsklima mellom dei folkevalde og mellom politikarar og administrasjon på sikt går ut over både tenester og omdøme. Sogndal er region- og skulesenter og ein kommune i vekst. Kommunen har lang tradisjon for god økonomistyring som gir handlingsrom for store satsingar, og med det gode føresetnader for å lukkast med å utvikle kommunen. No skal kommunen slå seg saman med to andre kommunar, og bør nytte mykje merksemd på denne prosessen. I staden ser vi konflikt og manglande tillit. Kommunestyret må samla ta ansvar, og legge til rette for at tilliten kan byggjast opp att. Utan tillit og samarbeid blir det inga god utvikling for kommunen, men derimot fare for at innbyggjarane får eit dårlegare tilbod framover enn dei med rette kan forvente.

Oppsplitting av miljøvernansvaret?

Av Nils Erling Yndesdal, Publisert onsdag 21. februar 2018

I rapporten «Regionreformen – desentralisering av oppgaver fra staten til fylkeskommunene» kjem eit ekspertutval med framlegg om at fleire miljøvernoppgåver blir flytta frå fylkesmannen til fylkes­kommunen. Dette omfattar forvalting av rovvilt, villrein, andre truga og sårbare artar, forvalting av mindre verneområde, og tilsyn med kommunane si forvalting av strandsona langs sjø og vassdrag. Ekspertutvalet vil at fylkespolitikarar skal leie nasjonalparkstyra, og at nasjonalpark­forvaltarane skal ha fylkeskommunen som arbeidsgjevar. Utvalet meiner likevel at Fylkesmannen framleis skal ha ansvar og oppgåver innan ureinings­regelverket, og andre miljøvernoppgåver knytte til kontroll, tilsyn og klage.

Det er Stortinget som skal ta stilling til kva oppgåver dei elleve nye fylkeskommunane, som ein del av gjennomføringa av regionreforma, skal ha frå 1.1.2020.

Eitt år i førevegen skal den nye organiseringa av fylkesmennene vere på plass. Frå 1.1.2019 vil det såleis vere ti fylkesmannsembete i landet. Vi i Hordaland og Sogn og Fjordane er alt komne langt i å få på plass rammene for den nye organisasjonen. Dette inkluderer mellom anna at det blir éi felles miljøvernavdeling. Dyktige medarbeidarar i Leikanger, Bergen, Gaupne, Aurland, Rosendal og på Sandane skal i løpet av hausten få tilbod om jobb i denne nye avdelinga. Slike omstillingar kan vere krevjande, og for å kunne lukkast er det nødvendig med gode, inkluderande og trygge prosessar.

Men kva vil vere konsekvensane for gjennomføring av Stortinget og Regjeringa sin politikk dersom dette fagmiljøet vårt på miljøvernfeltet skal splittast etter berre eitt år i eit nytt, samanslege embete? Og vil det vere effektiv ressursbruk å ha eitt fagmiljø i fylkeskommunen og eitt fagmiljø hos Fylkesmannen for å følgje opp nasjonal miljøvernpolitikk og rettleie kommunane?

Naturlandskap
Naturlandskap. Foto: Pixabay.

Som mangeårig leiar innan regional miljøforvalting, men også med erfaring som heiltids lokalpolitikar, håpar og trur eg at våre fremste folkevalde tek overordna og langsiktige grep når dei avgjer ansvarsfordelinga mellom dei ulike nivåa.

Med samanslåing av dei to fylka Hordaland og Sogn og Fjordane blir vi om lag 630.000 innbyggjarar. Dette kan vel likevel ikkje forsvare at vi som samfunn skal ta oss råd til å ha dobbelt opp med miljøkompetanse og -fagfolk på regionalt nivå?

Vi må også hugse på at hovuddelen av miljøoppgåvene uansett skal utførast på lokalt nivå – i alle dei 43 kommunane vi vil ha i det nye fylket frå 1.1.2020.

Alle kan ikkje alltid få først

Av Jacob Andersen, Publisert fredag 9. februar 2018

Å prioritere handlar om å sette noko føre noko anna. Å fikse ei meir viktig utfordring før du fiksar ei mindre viktig utfordring. Så langt greitt. Men kva når dette noko er ein pasient, og det å prioritere handlar om å sette ein pasient føre ein annan pasient. Då er det ikkje så greitt lenger. Treng vi verkeleg prioritere mellom pasientar – vi som bur i eit land som har åtte tusen milliardar plassert i eit av verdas største investeringsfond?

Tenk deg at du må overleve åleine i skogen i ei veke. Kva gjer du først? Leite etter vatn, leite etter mat, bygge ly for natta eller heller forsøke å tenne eld med to tørre pinnar? Vala er mange, men der nokre val vil auke sjansen din for å overleve vil andre  minke sjansen. Vår evne til å prioritere har opp gjennom utviklinga utgjort forskjellen mellom liv og død.

Prioritering innan helsevesenet er ikkje nytt. Grunnlaget for prioritering har vore diskutert grundig gjennom fleire offentlege utval i perioden 1987-2015 og har seinast ført til stortingsmeldinga Meld. St. 34 (2015-2016) Verdier i pasientens helsetjeneste – Melding om prioritering. Stortingsmeldinga skildrar ulike vilkår for prioritering og gir føringar for kva grunnleggande verdiar som skal stå sentralt for prioritering i helsevesenet.

Pasient og lege. Foto: Colourbox

Pasient og lege. Foto: Colourbox

Helsevesenet er eit fellesfinansiert velferdsgode utan reell betaling frå brukarane. Det er eit økonomisk system utan ein tydeleg mekanisme som kan regulere forbruket. I andre økonomiske system vil mellom anna pris regulere forbruket på bakgrunn av betalingsevne og betalingsvilje. Dette betyr at helsevesenet må ha eigne mekanismar for regulering. Eit døme er når sjukehuset gjer ei vurdering av kva rettar du har som pasient.

Når sjukehuset får ei tilvising frå fastlegen, skal sjukehuset vurdere om du har rett på helsehjelp frå sjukehuset. Sjukehuset må deretter gjere eit vedtak som stadfestar om du har eller ikkje har rett til helsehjelp frå sjukehuset.

Du har rett til helsehjelp frå sjukehuset dersom følgjande vilkår vert stetta:

-          helsehjelpa må fagleg sett vere forsvarleg

-          helsehjelpa må fagleg sett vere effektiv

-          helsehjelpa må vere kostnadseffektiv for samfunnet

Med «forsvarleg» meiner vi at verknadane vi ikkje ønskjer (biverknadane) ved helsehjelpa står i eit rimeleg forhold til dei verknadane vi ønskjer. Med «effektiv» meiner vi mellom anna at helsehjelpa må kunne gi ein gevinst i anten livslengde eller livskvalitet, forhindre forverring eller  sikre at moglegheita for å kunne behandle tilstanden i framtida ikkje vert øydelagt. Med «kostnadseffektiv» meiner vi at dei trulege kostnadane skal stå i eit rimeleg forhold til den trulege effekten.

Dersom sjukehuset vurderer at du har rett til helsehjelp, må sjukehuset også fastsette dato for når  du kan rekne få slik helsehjelp og vidare gjere eit vedtak som stadfestar når du seinast skal få slik helsehjelp. Fristen skal settast ut frå ein hastegrad på bakgrunn av:

-          truleg tap av livslengde

-          truleg  tap av livskvalitet

Ved fristbrot kan du ta med deg retten til eit anna sjukehus – offentleg eller privat – med betalingsgaranti frå sjukehuset som gav deg retten. Det er Helfo Pasientformidling som administrerer fristbrot. Det er likevel viktig å merke seg at fristen berre gjeld oppstart av helsehjelp.